28-08-03

23 - Nel mezzo del cammin di nostra vita, mi ritrovai per Firenze


Als een parafrase op "Nel mezzo del cammin di nostra vita, mi ritrovai per una selva oscura" uit La Divina Commedia (Inferno) van Dante, bevond dit koppel van middelbare leeftijd zich plots in de gallerij naast het Palazzo Vechio in Firenze.
Verbaasd over al het moois in Firenze, overdonderd, in overload en met vermoeide voeten, nemen ze even verpozing in de koele gallerij. Is het een koppel uit Kansas dat de Europa-trip van zijn leven maakt, maar het allemaal niet meer ziet zitten? Of een buitenaarder die vermomd als redneck, instructies ontvangt via zijn koptelefoon vanuit zijn ruimteschip achter de maan?

Wie weet? Het leuke aan candid-fotografie van people-in-public is dat het beeld je treft, en dat je dan verder kan gaan fantaseren over de achtergrond en de drijfveren van de mensen die je "pakt". Zoiets als op een terrasje zitten en voorbijgangers observeren. Je ziet wel, maar je weet niet.
Firenze was overstroomd met toeristen, en als het fotograferen van de cityscapes of monumenten daarom niet meer goed lukt, zijn er nog altijd de toeristen zelf (zie ook item 22 eerder).

Foto: Firenze, mei 2003, de gallerij naast het Palazzo Vechio.

23:07 Gepost door VH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-08-03

22 - Model- en portretfotografie


Deze blog gaat ook over fotografie, en daarom nog maar eens een fotografisch item. Namelijk over modellen of portretfotografie.
Onderwaterfotografie (en dan vooral het onderwaterleven), architectuurfotografie, "people-in-public", en modellenfotografie stellen elk hun eisen.

Bij onderwaterfotografie (klik hier voor de site) of wildlife-fotografie worden aan de fotograaf een aantal technische eisen gesteld. Hij moet ervaren diepzeeduiker zijn, de nodige apparatuur bezitten, of ervaren natuurexplorator.
Het onderwerp moet handig en liefst gecamoufleerd worden benaderd, er is geen keuze wat betreft pose van het onderwerp, je moet je behelpen met wat het onderwerp doet of laat zien. Vaak worden daarom truukjes gebruikt. Er is een spot in de Indische oceaan waar haaien worden tam gevoederd, en de eerste de beste onderwaterfotograaf kan hier acceptabele haaienfotos maken. Wil je dolfijnenfotos maken, ga dan naar het Dolfijnenpark in Eilat, Israël, waar je tegen grof geld (dit is tenslotte Israël) een half uurtje mag doorbrengen in een semi-natuurlijke tank gevuld met semi-natuurlijke dolfijnen. Aanvaardbare kiekjes verzekerd.

People-in-public vormen een onderwerp dat sterke gelijkenissen vertoont met wildlife- of onderwaterfotografie. Ook hier ben je beperkt tot wat het onderwerp zèlf aanbiedt en wil tonen. Er is geen sprake van enige regie. Maar er zijn geen speciale menselijke (bvb. als diepzeeduiker) of technische vereisten (tenzij een goede tele). Het onderwerp is altijd en overal in overvloed aanwezig, het vraagt alleen het juiste oog en de durf om de opnames ook effectief te maken. In mijn komende Toscanië-sites zullen heel wat people-in-public te zien zijn. Op hyper-toeristische sites als Firenze, waar normale architectuurfotografie vaak wordt belemmerd door de plethora van toeristen, was het fotograferen van de toeristen zèlf vaak een welkome afreageer-activiteit.

Bij architectuur, cityscapes of statische scènes in het algemeen is het onderwerp dan weer geen probleem. Het is er gewoon, de fotograaf heeft alles in de hand, framing, standpunt, en tijd om het allemaal uit te proberen. Uiteraard zijn er beperkende omstandigheden zoals lichtinval en het weer, maar daar kan je dan weer handig gebruik van maken. Tijdens mijn Wenen-trip was een goed frontaal zicht op het stadhuis (rathaus) onmogelijk door de aanwezigheid van een circus (zie hier ), maar dat kan je dan weer incorporeren in iets wat afwijkt van de klassieke postkaarten-fotos. Op toeristische plaatsen kan de overvloedige aanwezigheid van de toeristen zèlf, en vooral geparkeerde auto's, vaak een probleem vormen.

Bij model- of portretfotografie heb je dan weer alles in de hand. Het onderwerp is gewillig, de omgeving en de belichting volledig onder controle. Hier kan je je als fotograaf totaal uitleven, en val je al of niet door de mand.
De moeilijkheid in deze discipline ligt in de regie van het onderwerp. Niet-professionele modellen zijn lang niet camera-geil en verstijven vaak voor de camera, wat tot gemaakte poses leidt. De fotograaf moet dan vooral diplomaat en psycholoog zijn, het model ontspannen, er op inpraten, en vooral, de aandacht van de camera afleiden. Twee aandachtspunten zijn nodig. Een vriendschappelijke ontspannen interactie met het model, en tegelijkertijd een technische aandacht voor de juiste pose, frame, belichting.
Tot de trukendoos behoren repeat-shots (3 per seconde) en extensief post-opname werk met Adobe Photoshop om lokale belichting, scherpte en highlights bij te werken.
Tenslotte vraag je van het model ook poses die in de lijn van zijn persoonlijkheid en wensen liggen.

Foto: een paar van de vele resultaten van een sessie afgelopen weekend met mijn Marokkaanse vriend. Het heeft water en bloed gekost om hem uiteindelijk voor de camera te krijgen.
Technische informatie: Minolta Dimage 7-i, repeat shots, portrait settings. Lege kamer met witgeverfd struktuurbehangpapier, lage venster met daglicht op het noorden rechts, 300W halogeenlamp links, indirekt via belichting van de wanden. Kleur- en contrastequalisatie met Photoshop, en ook lokale helderheidsverhoging op armen en gezicht. Verheldering van tanden en vooral ogen. Framing, verscherping en vignetering met Photocleaner.

10:33 Gepost door VH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-08-03

21 - Every sperm is sacred


Op de nieuwsgroep be.politics woedt al dagen een debat over het zgn. homohuwelijk, dat de Paus zo onwelgevallig is.
Zoals steeds in dergelijke "debatten" komt het vaak tot surrealitische clashes tussen voor- en tegenstanders. De homofoben trekken zoals gewoonlijk alle orgels open over de onnatuurlijkheid van homosexualiteit, biologistische fantasiën over het ontstaan van deze "afwijking", de teleologie van sperma, van de penis, de vagina en de anus, - en het axioma dat het huwelijk een specifieke hetero-instelling is die dient om kinderen te produceren. En als de godsdienstfanaten zich in de kakofonie mengen wordt het pas echt leuk.
Ten behoeve van deze simpele zielen, de volgende tekst over het verschijnsel "heterosexualiteit".
_________________________________

WHAT EXACTLY IS HETEROSEXUALITY AND WHAT CAUSES IT?

What it is:
Heterosexuality is a condition in which people have a driving emotional and sexual interest in members of the opposite sex. Because of the anatomical, physiological, social and cultural limitations involved, thereare formidable obstacles to be overcome. However, many heterosexuals look upon this as a challenge and approach it with ingenuity and energy. Indeedit can be said that most heterosexuals are obsessed with the gratification of their curious desires.

Wat causes it:
Hormonal imbalance? Economic conditions? Fear of death? Cultural deprivation? Pathological condition? Social conditioning? Childhood trauma? Parental program?

Hormonal imbalance
One theory advanced is that heterosexuals have an imbalance in their sex hormones. Instead of the normal mixture of the two, they have an excess of one or a dearth of the other, resulting in an inability to enjoy full and satisfying relationships with their own sex.

Economic conditioning
Our society grants financial and other incentives for exclusively (i.e.neurotic) heterosexual coupling: from tax concessions to council houses. To be gay is expensive and many people simply cannot afford it.

Fear of death
A terror of mortality lies beneath much heterosexual coupling. Driven to perpetuate themselves at any cost, most heterosexuals are indifferent to the prospect of the world-wide famine that will result if the present population explosion continues unchecked.

Cultural deprivation
Most heterosexuals will be found to have come from a background in which an appreciation of the beauty of their own bodies has been ruthlessly suppressed. Heterosexual men in particular think themselves 'ugly', beauty being ascribed only to women. Many psychic disorders stem from thisself-rejection.

Pathological condition
Many heterosexuals claim that they were just 'born that way'. Unfortunately this doesn't hold water. All human beings are the result of the interaction between their substance and their environment and heterosexuals, like the rest of us, must share the responsibility for their condition.

Social conditioning
Many unthinking heterosexuals succumb to the daily bombardment of conditioning from the mass media and live out their lives trapped inoppressive stereotypes. We should feel compassion for such people, not hostility, for their rejection of all those parts of the self that do not conform to the 'married-couple' ideal, is a measure of their loss of contact with their own unique sexuality.

Childhood trauma
A bad experience with a member of the same sex while young may cause rejection of all members of the same sex through fear. The desire continues in the subconscious and emerges as a heterosexual neurosis.

Parental problems
In most cases of compulsive heterosexual behavior, the parents will befound to have suffered from similar difficulties.

By Alan Wakeman. Excerpted from the book "Heterosexuality" by Gillian E.Hanscombe and Martin Humphries. 1987, GMP Publishers Ltd.
_________________________________

Links:
Nog meer vermakelijkheden (NARTH)
Soundclip "Every sperm is sacred" (uit "The Meaning of Life", © Monty Python.) - Voor de tekst klik hier .

Foto:
SPAvigaytion: een politiek persiflage, op basis van de affiche voor het mega-evenement Navigaytion, morgen in Antwerpen.

18:43 Gepost door VH | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-08-03

20 - Komkommertijd


Zoals bekend leest VH nooit kranten, maar een ergens meegekregen "Het Laatste Nieuws" ligt altijd grijpklaar op het WC ter leringhe ende vermaeck.
Midden in de komkommertijd met weinig politiek nieuws doet HLN nog meer dan anders haar best om de meest exotische sappige weetjes onder de aandacht van haar lezers te brengen. En onder het persen door viel VH's oog op volgend bericht uit de krant van 26 juli 2003.

"Een stel brengt een gezellige avond door in een restaurant. De vrouw is echter niet tevreden met wat er op haar bord ligt en stuurt haar bestelling terug naar de keuken.
Ook het nieuwe gerecht voelt klef aan de tanden en wordt terug naar af gestuurd. Derde keer, goede keer, hoewel deze keer de appetijt het laat afweten.
Na enig kauwwerk wordt het overschot in een doggy bag mee naar huis genomen voor de hond.

De volgende ochtend wordt de vrouw met zweren in de mond wakker. Haar arts stelt vast dat ze is blootgesteld aan een seksueel overdraagbare ziekte, wat onmogelijk is, aangezien zijn patiënte en haar partner nog monogamer zijn dan de paus. Met afschuw vermoedt de vrouw dat er de avond tevoren met haar eten geknoeid is.
En inderdaad: na analyse van haar voeding treft men vijf verschillende soorten sperma aan.
Het keukenpersoneel, kwaad omdat het eten tweemaal werd teruggestuurd, had uit wraak gezamenlijk gemasturbeerd op het bord van de vrouw.
"
Het Laatste Nieuws).

____________________________

Foto: een Thai vriend die vaakt komt koken en zo, wou VH eens verassen met een "special dish". No comment. Lekker(e) spicy Thai (-food). A dirty mind is a joy forever. Het is inderdaad komkommertijd. Zucht.

12:46 Gepost door VH | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-08-03

19 - Est-ce Belge? Oui c'est du Belge!


Wat laat, maar beter laat dan nooit. Soms komt er iets of iemand tussen, en sommige 'iemanden' zijn moeilijk te negeren.

Twee weken geleden, op 21 juli was er dus het grote masturbatiefeest van de Belgische separatisten, die hierbij hun afscheiding vieren van de Lage Landen.
Omdat de ondertitels van het derderangs toneelstuk "La Muette de Portici" hen niet bevielen, gingen enkele oververhitte Franse annexionisten wat boel schoppen in een zwoele Brusselse zomernacht ("Een groep Franse annexionisten 'Les amis du Peuple' met medewerkers in Brussel (bv. Alexandre Gendebien uit Bergen) stak echter het vuur aan de lont." [referentie]). Niks nieuws eigenlijks, gewoon een nasports item voor het VTM-avondnieuws, als dat toen had bestaan.

Maar de Hollandse troepen schrokken zich dood en namen ijlings de benen, en tja, toen moesten de Brusselaars wel doorgaan. Shit zeg, dat was nu toch ook de bedoeling niet!

Even snel een "Constitution" bijeenschrijven, een stukje Plakkaat van Verlatinghe en een stukje restauratie van de monarchie. Klonk het niet, dan botste het maar. Een koning moest per krantenadvertentie worden gezocht, want geen kat die het in zijn hoofd haalde om souverein van "België" te worden. Afijn, eind goed al goed voor de Franse annexionisten, en op 21 juli 1831 legde Leopold I de eed af. La Belgique sera latine, ou elle ne sera pas. Maar "Aangezien een annexatie door Frankrijk (wat het doel van de annexionistische revolutionairen was) door de Europese grootmachten niet aanvaard wordt, wordt een nieuwe staat opgericht, het koninkrijk België." [referentie]. Tot zover de mythe rond de Belgische "natie"-vorming.

Nu ja, 21 juli hebben we alweer gehad. De stoottroepen van Flahaut moesten even stoppen met parketleggen in Waalse boerendorpen, en ons "leger" marcheerde keurig voorbij de Koninklijke tribunes, de bierbuiken zoveel mogelijk ingetrokken.
De Luchtmacht scheurde even vervaarlijk over het Koninklijk Plein, waarbij de Agusta-wentelwieken (iets duurder dan bedoeld door het SP-smeergeld) het fraaist in beeld kwamen. En de dragueurs van het Park van Brussel moesten even afdruipen toen de Koning zich handenschuddend en schuddebuikend tussen het volk en de koeien begaf.

's Avonds was er dan het groot muzikaal volksfeest. Een overjaars pop-festival, opgeluisterd door dito "Belgische" goden als Will Tura, Sandra Kim, en Toots Thielemans.
Koning Albert glunderde vanaf de tribune, tot het hem duidelijk teveel werd, hij met tranen in de ogen opsprong en met bevende stem uitriep: "Est-ce Belge?! Es dèt Belgès? Oui, c'est du Belge!!! Jaaa, dèt ès Belgès!". Hillary Queen Paola, duidelijk verveeld en zuur kijkend zoals steeds, boog zich even naar hem, en fluisterde hem afgemeten in het oor: "Et bien, cette Boëlle, est-elle belge aussi?"

Na afloop werd Toots Thielemans even apart genomen door de media, en er werd hem gevraagd wat hij dacht over de Brabançonne die hij zojuist had uitgevoerd op het podium.
Met twinkeloogjes antwoordde hij: "Bwa, tès gi groeit stèk mèzeek (vrij vertaald uit het Brussels: "het is geen muziekstuk om naar huis over te schrijven"). En aldus bood het VH wat inspiratie voor de foto.

19:06 Gepost door VH | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |