26-12-03

46 - Filipijnen:06 14-15/12/04 - Jeepneys en pedicabs


Jeepneys zijn uniek voor de Filippijnen, al schijnen ze ook elders in Azie op te duiken. Het is een totaal ongesubsidieerde vorm van openbaar vervoer, waar Stevaert nog een puntje kan aan zuigen. Qua lijnen, dienstregeling, haltes en uitbating zijn totaal ongereguleerd.
Jeepneys zijn veelal kleurig versierd met een bepaald thema. Religieuze themas komen vaak voor. Met stoere bullbars, toeters en bellen, nabootsing van politiesirenes, en soms met uitstekende stereo binnenin.
De jeepney-etiquette is welomschreven. Je geld wordt doorgegeven van passagier tot passagier met de kreet bayad of bayad do of bayad pisalang tot het bij de chauffeur terecht komt. Die overhandigt het wisselgeld aan de dichtsbijzijnde passagier, en zo komt het weer helemaal tot bij jou. VH heeft een fraaie collectie van jeepneys geschoten, die wellicht later op een website terecht komen.

Als simpele toerist neem je best geen jeepney. Het rittensysteem en de aanduidingen zijn chaotisch, hoewel ze geen probleem opleveren voor de local. Soms zijn ze ook onveilig, maar alleen een local "ruikt" dat. Toon ook nooit je cellphone of portefeuille op een jeepney, je bent ze alras kwijt, met of zonder revolver in je ribben.
De rittenprijs schommelt tussen 5 en 15 Eurocent, een taxi is 10x duurder, maar schept minder risico's.
Uiteraard deed VH de meeste van zijn verplaatsingen in jeepney, het is een interessante belevenis, maar VH had dan ook steeds een lokale vriend of escorte mee.

Pedicaps (een driewielerfiets voor 2 passagiers) zijn algemener in Azie. Ze voeren je naar waar je wilt, op aanvraag. Wel steeds kortere afstanden, of in de nauwe stegen waar geen taxi laat staan jeepney doorkan. Een bijkomend veiligheids-voordeel van een pedicab is dat je gezicht wordt afgeschermd, zodat Westerlingen (zeker met een opvallende haardos) niet worden herkend - Westerlingen die per definitie van het geld schijnen te bulken.

15:43 Gepost door VH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

45 - Filipijnen:05 13/12/04 - Welkomstfuif 3: foto's


Nog wat sfeerbeelden.

15:41 Gepost door VH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

44 - Filipijnen:04 13/12/04 - Welkomstfuif 2: foto's


Wat sfeerbeelden.

15:37 Gepost door VH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

43 - Filipijnen:03 13/12/04 - Welkomstfuif 1


Gewapend met dozen Belgian Chocolates van de Colruyt (dit is een budget-reis, nietwaar) verschijnt VH de eerste avond op een knallende welkomstfuif in de barangay ter zijner ere. Uiteraard wordt verwacht dat VH alle drank zelf betaalt. Dit is nog altijd het land van de vriendelijke zachte corruptie. Maar wat maakt het uit, een fles uitstekende gin van een liter kost zowat 1,20 Euro.

Door de wirwar van stegen, met pedicab of tevoet, en uiteraard met escorte wordt de plaats des onheils bereikt. Neven, nichten, vrienden en hun neven en nichten stromen toe. Onder de blote tropenhemel stijgt de stemming en daalt het peil. En iedereen wil met iedereen op de foto, het flash-kaartje van 256 MB is snel vol.

Gedronken wordt er op zijn Filipijns. Een enkele beker wordt gevuld en rondgedeeld, ieder om beurt. Geen snelle en trage drinkers, iedereen tegelijk in stemming.

15:24 Gepost door VH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

42 - Filipijnen:02 13/12/04 - Kuifje in Kalaookan City


Manila bestaat uit 13 steden. Een stad bestaat uit een aantal barangay's of wijken. VH logeert aanvankelijk bij een vriend in een van de vele minderbedeelde barangay's in Kalaookan City, in het Noorden van de Metro Manila area. In Belgie zouden we het een bidonville noemen, maar niets is minder waar. Arm maar proper. Al snel wordt kennis gemaakt met de Filippijnse "douche" : een vat koud water en een pollepel waarmee je het water over je kop uitgiet. Vreselijk, maar het went. De CR (WC) staat vlak naast de douche, zo kan je namelijk douchen na elke "beurt". Toiletpapier wordt als onhygienisch aanzien. Het went dus.

Een wijk is een hecht sociaal weefsel van buren, vrienden, en vooral familie. De helft van de bevolking is onder de 25, je struikelt er over de kinderen, en overal loopt VH wel neven en nichten van zijn gastheer tegen het lijf. Die willen prompt mee op de foto en vooral kennismaken. Filipino's zijn een uitzonderlijk vriendelijk volk, en algauw ben je niet meer "Joe", maar "Hugo" : elke buitenlander is per definitie een Amerikaan - de Filippijnen zijn een Amerikaanse ex-kolonie - Europeanen zie je nagenoeg niet - zeker niet in Kalaookan City. Afijn, na een paar tochtjes door de stegen heb je al vlug tientallen vrienden. En als je wil zit je cellphone geheugen stampvol, want elke Filipino heeft van kindsafaan blijkbaar zijn statussymbool, de "cell" waarmee hij onophoudelijk "txt" (SMS-t).

Iedereen is bezorg om VH's veiligheid. Na zonsondergang plegen bendes wel eens de straat (nu ja straat, eerder stegen waar ternauwernood een pedicab (fietstaxi) doorkan) over te nemen. Neven en vrienden worden opgetrommeld, en VH - die gekke belg met zijn lang krulhaar (waar iedereen wil aan voelen of het echt is) - verplaatst zich steeds met een volwaardige escorte van klein en groot grut. De verplaatsingen van de bendes worden doorge-txtd, en VH wordt op alle mogelijke al-of-niet kerstfuiven gevraagd.

15:21 Gepost door VH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

41 - Filipijnen:01 12/12/04 - Reizen is altijd een beetje lijden


Het begon al goed. In het toilet (voortaan in het Filippijns CR genoemd, Comfort Room) van Brussel-Zuid een opmerking gemaakt tegen een bende Brusselse spijbelende straatzwerfmarokkanen die de toiletdeuren inbeukten en de gevoegdoeners toeschold dat ze te lang "chieerden", - en prompt achternagezeten met rugzak en al tot op het perron van de TGV naar Parijs. "Racist" was nog het liefste verwijt. Gelukkig droop het groepje schorremorie af bij het naderen van een potige Thalys-veiligheidsagent. "Moed" is deugd die blijkbaar niet in de Koran staat.

De logica van onze NMBS (foto) is ijzersterk. "Niet instappen", vooral als er geen trein staat. Dan maar spoorslags aan 300kmu naar Parijs-CDG, waar het vliegtuig naar Saigon (Ho Chi Minh Ville) klaar staat (foto).
Maar ook Vietnam Airlines kan niet op tegen de Parijse mist, en drie uur op de tarmac wachten op een vrij slot komt bij de 11 uur vlucht.

De wereldpolitiek schuift onder ons voorbij, Tsjechie, Kroatie, Afghanistan, Pakistan, India. Het wordt nagelbijten, want op het in-flight informatieschermpje blijft het geplande aankomstuur in Saigon rond het vetrekuur van de vlucht naar Manila kruipen.
Een gunstige Westenwind vanaf Ergensstan geeft ons echter langzaamaan 15 minuten respijt, en ja hoor, mits speciale opvang in Saigon luchthaven wordt de aansluiting naar Manila op de valreep (in casu een slurf) gehaald. Zelfs de bagage haalt het. Leve Vietnam Airlines en Saigon luchthaven, geen enkele Amerikaan doet hen dit na.

Op de luchthaven in Manila loopt het aanvankelijk goed, al werkt VH's GSM niet. Dan maar aan een politieman gevraagd om VH's vriend op te bellen. Mits een forse fooi uiteraard, dit is Azie. Vriend daagt opgelucht op, omhelzingen worden uitgewisseld, maar... de politieman is een "krokodil" (corrupte functionnaris) en onfutselt VH handig de GSM uit de achterzak, zoals later blijkt.
Tja, da's ook een manier om steeds maar extra GSM-laders over te houden. Het is al de tweede dit jaar. Nokia is blijkbaar erg in trek, niet alleen bij Brusselse Marokkanen.

Cellphone-pikken is trouwens een nationale Filippijnse sport, zoals achteraf blijkt. Mijn verschillende Filippijnse vrienden zijn dit jaar al GSM's ontfutseld in de Mall, op een jeepney (met revolver) en vlakbij huis (met een mes). If you can't stand the heath, stay out of the kitchen. Of ga met Sobelair 14 dagen naar Benidorm frietjes met kip eten en suspens opdoen in Het Laatste Nieuws. De splinternieuwe spotgoedkope (ook dit is Azie) Nokia 6220 met cam, radio, PC-connectivity en kleurenscherm wordt voortaan op de juiste plaats gedragen. Een klein zakje in de jeans kort bij het kruis. Wie in Rome wil overleven moet de zeden der Romeinen aannemen.

15:18 Gepost door VH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-12-03

40 - Las Islas Filipinas


Het is een tijdje stil geweest rond deze blog, en dat heeft zo zijn redenen. "There is more between heaven and earth, Horatio, than is dreamt of in your blog" (vrij naar Shakespeare).

VH vertrekt heden voor een tijdje naar de Filippijnen, waar men de Heer nog kan loven. Een speciaal stuk Azië, waar de Spanjaarden eeuwen een cultureel-regilieuze volkerenmoord hebben gepleegd, nog Katholieker dan de Paus, de eerste kolonie van de VSA, nog niet zo gek lang onafhankelijk.
VH vertrekt via Saigon voor een tijdje naar Manila, de bergen rond Baguio en Noord-Luzon, en de tropische eilanden en het binnenland van Mindanao. Veiliger dan een disco in Bali, ondanks het moslim-terrorisme.

De rugzak staat klaar, de tickets en het paspoort mèt visum in het borstzakje, de camera en de laptop opgeladen. Het appartement is onderverhuurd aan een lichtgeraakte bodybuilder met twee hapgrage pitbulls als huisdieren (je weet nooit wie meeleest).

Cybercafés zijn er zowat overal in deze zwoele archipel, en af en toe, het Net en de goden dienende, kan op deze blog een visueel verslag worden verwacht.
Bye bye landje van flitspalen, regelneven, decretendiarrhee en overstromingsverzekeringen voor bewoners van zes hoog. Als VH terugkomt wil hij de Sociale Zekerheid gesplitst zien.

04:14 Gepost door VH | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |